Przez dziesięć lat grałam na pianinie. Nauczyłam się wtedy czegoś, co przydaje mi się w gabinecie do dziś: żadnego trudnego utworu nie da się opanować w całości od razu. Zmiana, tak jak muzyka, dzieje się takt po takcie, dzień po dniu.

W wieku 36 lat wróciłam do korzeni i zaczęłam tańczyć w zespole ludowym. Taniec i śpiew to mój rodzinny spadek, który doczekał się kontynuacji. Może dlatego tak blisko mi do rozmów o przodkach? Wierzę, że w naszej historii wciąż jest mnóstwo do odkrycia.

Na studiach udzielałam korepetycji z matematyki. Jeden z moich uczniów rozwiązywał zadania wyłącznie... inscenizując bitwy żołnierzykami. I to działało! Jego babcia powiedziała mi wtedy, że powinnam pracować z dziećmi, które „nie mieszczą się w szablonie". Wtedy nie znałam jeszcze słowa neuroróżnorodność, dziś praca z osobami z ADHD to moja codzienność. Babcia wiedziała swoje.

Prowadziłam warsztaty z arteterapii w przestrzeniach tworzonych przez ludzi pełnych pasji. To tam zobaczyłam, że zmiana nie zawsze potrzebuje słów, a najtrwalsze rzeczy buduje się na autentycznym entuzjazmie, a nie na sztywnych wytycznych.

Miałam okazję konsultować projekt artystyczny Teatru Mozaika o… smutku. Tworzyłam materiały edukacyjne, które do dziś pomagają dzieciom w szkołach i przedszkolach rozumieć świat. To była wspaniała lekcja tego, jak sztuka może wspierać rozwój.

Współpracowałam z Forum Muzyki Tradycyjnej w ramach Laboratorium Zabaw Tradycyjnych. Na początku, gdy usłyszałam propozycję badania potencjału zabaw ludowych - pomyślałam: Co łączy psychoterapeutkę z ludowymi zabawami?! No cóż, okazało się, że bardzo wiele! Historia naszych przodków to kopalnia inspiracji dla współczesnych rodziców i pedagogów. I tak znów zatoczyłam koło do korzeni.